Vegan Januari - Geroosterde Aubergine met Saffraan Soja Yoghurt

Dikke is een omnivoor in de meest complete en uitgebreidst denkbare vorm. Onlangs heb ik dankzij mr. Chen, Kippenvoetjes en Runderzenen aan mijn eetervaringen toegevoegd. En hij heeft me Kwal beloofd, maar die moet ivm mijn Vegan Januari nog even wachten. Alhoewel je daar wellicht over van mening kan verschillen qua Kwal. Maar voor de zekerheid toch maar niet, het is immers sowieso geen plant. 

Waar ik na dik 2 weken Vegan achter ben is dat Vegetarisch een makkie is, maar dat Vegan best wel een dingetje. Eten zonder Boter, Yoghurt, Eieren, Kaas en Room is even een aanpassing. Maar goed te doen. 

Het jongste meisje Sigi is nogal bewust met eten bezig, wat Dikke alleen maar toejuicht en ondersteunt. Maar nu wilde ze dus Vegan gaan eten, "gewoon een maandje proberen, pap". De oorzaak is de Netflix-"docu" 'Game Changers', waarin sporters, na Vegan te zijn gaan eten, olympisch kampioen worden,  wereldrecords vestigen en in betere vorm dan ooit raken. Onvermoeibare trainingsbeesten worden het, die ook nog eens sneller herstellen. Ik weet 't zo net nog niet, een en ander komt hap-snap op me over. Persoonlijke verhalen worden achter elkaar gezet en gelardeerd (!) met willekeurige onderzoeken en op die manier tot algemeen bewijs gemaakt.

En trouwens, Dikke had eigenlijk al een dieet, namelijk; eet vers, gevarieerd en met mate. 

In de Game Changers wordt overigens ook aangehaald dat Vegan beter is voor de Planeet. In plaats van heel veel planten te verbouwen om die in koeien en kippen enz te stoppen om vlees te maken en te kunnen eten is natuurlijk eigenlijk best omslachtig en belastend. Aangezien er geen planeet B is, is minder vlees eten hoe dan ook een goed idee.

Dikke had geen zin in allerlei vleesvervangende op vlees lijkende produkten. Ik heb wel m'n ogen uitgekeken in de supermarkt. Voor de fervente AVG'er kan de V van Vlees heel makkelijk de V van Vleesvervanger worden. De Vegetarian Butcher heeft no-Chicken chunks, maar ook no-Bacon, no-Tuna, vegetarian Sausage, Mince (gehakt) en ga zo nog maar even door. 

Maar deze maand laten we in Huize Sigi de Groenten de shine pakken. Toppers tot nu toe zijn geroosterde Zoete Aardappel met Guaco, Zoetzure Komkommer met Peper en Maanzaad, en Boontjes met Sinaasappel en Hazelnoot. Ook de Tofu in een kruidig Rijstmeel-jasje gefrituurd is een blijvertje.

De geroosterde Aubergine is van Ottolenghi; en door de Griekse Yoghurt te vervangen door Soja-Yoghurt ben je ineens Vegan!

Pasta met Aubergine, Tomaat en gebakken Ricotta - Pasta alla Norma

Vincenzo Bellini schreef de opera 'Norma' met daarin de beroemde aria Casta Diva in 1831. De hogepriesteres Norma belandt uiteindelijk samen met haar voormalige geliefde op de brandstapel. Had-ie de moeder van zijn kinderen maar niet moeten bedriegen met een jonger liefje. 'Norma' werd zo goed bevonden dat 'una vera norma' spreekwoordelijk gebruikt is gaan worden voor iets daadwerkelijk heel bijzonders.
Vandaar dat deze heerlijke Pasta met Aubergine, Tomaat, Basilicum en Ricotta de naam 'alla norma' heeft gekregen. Zo luidt de overlevering.

Dikke neemt ruim Ricotta om kibbelende meisjes voor te zijn en verwent de Ricotta eerst in de oven. Dit maakt de Pasta alla Norma zo mogelijk nog lekkerder.

Verwarm de oven voor op 180C. Zet de Ricotta's in een ovenschoteltje. Verdeel hier de tijmblaadjes over. Voeg zout en peper toe en verdeel de kerstomaatjes rond om de ricotta's. Sprenkel er olijfolie over. Zet 30-35 in de oven tot de randjes van de Ricotta licht verkleuren.

Verwarm ondertussen een flinke bodem olijfolie in een koekenpan. Snij de aubergine in blokjes; ongeveer 1x1x1 cm. Bak (bijna frituren) ze tot ze gaar rondom nagenoeg bruin zijn. Doe dit in porties of gebruik 2 pannen. Je wilt 1 laag aubergineblokjes, zonder dat ze boven op elkaar liggen. In eerste instantie zuigt de aubergine flink wat olie op, maar ze geeft dit vanzelf grotendeels weer af. Schep ze met een schuimspaan op keukenpapier en laat uitlekken.

Rooster de pijnboompitten in een droge pan tot ze licht zijn verkleurd. Zet apart.

Haal de basilicumblaadjes van de stelen af en snij die steeltjes fijn. De blaadjes zet je even apart. Snij een uitje fijn. Verhit wat olijfolie en bak de ui zachtjes iets zacht. Hak de knoflook fijn en voeg dit toe samen met de basilicumsteeltjes en de chiliflakes. Bak heel even mee en doe dan de bliktomaten en de passata er bij. Doe de tak rozemarijn er in zijn geheel als smaakgever bij en laat in 10 minuutjes alles rustig zacht worden.
Ondertussen kook je de pasta 'al dente'; nèt gaar dus. Nu kunnen de gebakken aubergineblokjes bij de saus. Laat een minuutje meepruttelen. De saus kan je zo nodig iets verdunnen met wat van het pasta-kookwater.
Doe de uitgelekte pasta er bij. Schep goed om, zodat de saus zich goed verdeeld. Haal van het vuur. Nu kunnen de basilicumblaadjes er bij.
Strooi de pijnboompitten over de ricotta.
Zet samen de pasta en de ricotta op tafel en laat iedereen zelf wat van de ricotta en de kerstomaatjes over z'n pasta verdelen.
Dikke raspt er ook nog wat pecorino over.

Ingrediënten:

• 400 gr pasta naar keuze, neem wel een goede, bijv. die van 'De Cecco'
• 500 gr ricotta
• paar takjes tijm
• handje (gele) kerstomaatjes
• olijfolie
• peper, zout
• handje pijnboompitten
• 2 aubergines
• 1 uitje
• 2 tenen knoflook
• 1 theelepel chilivlokken, of een fijngesneden half spaans pepertje
• 1 blik gepelde tomaten
• 150-200 ml passata (tomatensaus)
• 1 tak rozemarijn
• stuk of 6-8 takjes basilicum
• pecorino

Culi-Porn, Nigella Lawson

Een übersnelle Pasta en een nog sneller 'Frozen Fruit Cream Chocolate Limoncello' toetje

Nigella Lawson wil zichzelf blij maken door de mensen voor wie ze kookt blij te maken. En Dikke wordt er elke keer weer blij van Nigella te zien koken. Nooit zag ik een verleidelijkere kokkin. Ze verschijnt op de BBC met haar kookprogramma 'Nigellissima', heeft een website www.nigella.com en een facebookpagina. Op facebook staat dagelijks een 'recipe of the day'. Afgelopen week waren dat 'London Cheesecake', 'Thai crumbled Beef in Lettuce Wraps', 'Egyptian Tomato Salad', 'Chocolate Peanut Butter Fudge Sundae', 'Green Eggs and Ham', 'Curry in a Hurry' en 'Smoked Cod and Cannellini Beans'.

Wat al deze gerechten en recepten gemeen hebben is dat ze lekker zijn en met minimale inspanning te maken. Nigella houdt niet van ingewikkelde technieken, vieze handen, onnodige afwas en veel tijd in de keuken. Deze culinaire godin beweegt zich gracieus door haar altijd zonnige keuken, terwijl ze moeiteloos iets fantastisch in elkaar draait. Vaak maakt ze tussendoor al vingerlikkend iets zoets voor zichzelf. Om zich vervolgens opgekruld voor de haard te nestelen en zich ongegeneerd zichtbaar genietend over te geven aan het genot van haar eigen baksels.

Een en ander leidt wel enorm af. Dikke neemt Nigella's Nigellissima bij voorkeur op, zodat ik kan terugspoelen als ik ongewild weer eens ben weggedroomd naar culinaire tropische eilanden waar je je schaars kan kleden.

Of Nigella alleen voor zichzelf kookt of voor een heel gezelschap maakt niets uit. Geen druppeltje zweet, nooit stress, maar altijd blijft ze haar mooie ontspannen zelf. Nigella kijkt vanonder haar lange wimpers met haar hoofd een beetje schuin in de camera, terwijl er een lachje om haar mond speelt. Alsof ze weet dat ze Dikke Sigi en alle andere kijkbuiskinderen enorm aan het inpakken is. Haar kleding is nietsverhullend, strakke truitjes en jurkjes genieten de voorkeur, waardoor haar toch al niet geringe rondingen nog eens duidelijk geaccentueerd worden. Wat Dikke betreft komen deze rondingen haar geloofwaardigheid alleen maar ten goede. "Never trust a skinny cook !"  Als je van 'light' houdt ben je bij Nigella aan het verkeerde adres. Zij staat zichzelf de ene na de andere 'guilty pleasure' toe. Gelukkig maar.

Kortom, Nigella is de belichaming van de titel van een van haar kookboeken: 'How to be a Domestic Goddess'.

De uitleg die ze geeft terwijl ze haar gerechten bereidt is ook enorm aan Dikke besteed. Een beetje Sinaasappelrasp noemt Nigella 'here comes the sun'. Een Beslagje maken is 'very relaxing', en omdat haar Beslag zo licht en fluffy is wordt frituren 'celestial, oftewel hemels'. Haar gefrituurde mini-oliebolletjes heten Sambuca-Kisses, en Nigella kijkt vertederd naar ze alsof het slapende baby'tjes zijn. En deze perfecte 'any time treat' wil ze 'now!', wat ze heerlijk, licht dwingend uitspreekt. Staafmixen wordt voorafgegaan door 'I'm ready to blitz'.  Als het geroosterde stuk Vlees klaar is om aangesneden te worden zegt ze: 'now I'm ready for you, my beauty'. Parmaham is 'pink as a kittens tongue'. En wanneer ze verse Tijm toevoegt kijkt Nigella even recht in de camera en zegt dan langzaam en zichtbaar gemeend 'such a wonderful scent they give' waardoor Dikke tranen van ontroering voelt opwellen. 

En dan hoor je tussendoor, als je tenminste heel goed luistert, en dat doet Dikke, allerlei tevreden kreuntjes, hummetjes en yummmetjes, en 'oh goodness!' of 'can't stop this'. Genieten.

Over de onderstaande eenvoudige Pasta zegt Nigella: 'Its modest appearance utterly belies its magnificence'. Schitterend, monumentaal, wat mij betreft een standbeeld waard.  

Nigella kreeg, toen haar kookprogramma in de VS verscheen, het volgende commentaar in de New York Times: "Lawson's sexy roundness mixed with her speed-demon technique makes cooking dinner with Nigella look like a prelude to an orgy". En wat was er ook al weer mis met een culinaire orgie ? Niks.

Maar the proof of the pudding is in the eating. Hoe lekker mevrouw Lawson ook mag zijn, als Dikke niet overtuigd zou zijn van haar kookkunsten, was dit stukje nooit geschreven. Aan de slag. Hieronder volgen 2 van haar recepten, beide met een kleine Sigi-twist.

Allereerst een Pasta. Kook de Pasta gaar in ruim gezouten Water. Rooster een handvol Pijnboompitten. Staafmix ze vervolgens met (ontpitte) Groene Olijven, Ansjovis, Citroenrasp en -Sap en Platte Peterselie. Schenk er Olijfolie bij, staafmix weer om er een emulsie van te maken. Verdun met een paar eetlepels water van de Pasta. Klaar.

Het Toetje: Frozen Berries with a Limoncello White Chocolate Sauce. Je maakt een romige zoete saus en hebt ter compensatie scherp, lichtzuur Fruit en het zuur van de Limoncello. 'It's all about balance, zo veel makkelijker te bereiken in de keuken dan daarbuiten', zegt onze keukenprinses hier over. 

Haal een doos bevroren Bosvruchten uit de vriezer en leg ze op een ruim bord met een opstaand randje. Doe er alvast wat Limoncello over heen. De Slagroom gaat in een steelpan op laag vuur. Breek er een reep Witte Chocola in. Laat smelten. Als het gesmolten is roer je er de Limoncello door. Giet over de bevroren Vruchten. Alweer klaar. De warme saus ontdooit de Vruchten iets en de bevroren Vruchten doen de saus iets stollen. 

Aangezien de jongste telg in huize Sigi het niet zo op alcohol heeft, heb ik de Limoncello vervangen door Lemon Curd en een kneep Citroensap.

Ingrediënten: (voor 4 personen)

voor de Pasta:

• 4-5 ons Pasta van goede kwaliteit (de Cecco), Nigella gebruikte dit keer Speltpasta
• een flinke hand ontpitte Groene Olijven
• 4-5 Ansjovisjes uit een potje
• een flinke hand Pijnboompitten
• rasp en sap van 1 Citroen
• een bosje Platte Peterselie
• zo'n 100 ml mooie Olijfolie

voor de 'Frozen Berries with a Limoncello White Chocolate Sauce':

• 400 gr bevroren Fruit; Bosvruchten, Frambozen, bramen, Aardbeien
• 250 ml Slagroom
• een reep Witte Chocola
• 100-150 ml Limoncello of Lemon Curd en een kneep Citroensap

Pesto

Pesto is zo'n gerecht waar velen mee aan de haal gaan. In die zin dat er een ander ingrediënt aan wordt toegevoegd en dan tot naamgever van de Pesto wordt gemaakt. Example. Rucola pesto, Peterselie pesto, Broccoli pesto, Ricotta pesto, Olijven pesto of Walnoot pesto. Dat vind ik nog tot daar aan toe; er wordt tenminste niet gesuggereerd dat het om echte Pesto gaat. 

Maar ik baal van fabrikanten die Pesto op hun potje zetten maar er nepPesto in doen. In een Pesto Tradizionale gaan 6 ingrediënten; sla de Silver Spoon er maar op na.

Dit zijn verse Basilicumblaadjes (zonder de steeltjes, want draderig), extra vergine (liefst Ligurische) Olijfolie, Pijnboompitten, Zout, heel fijn geraspte Parmezaanse Kaas en Pecorino Sarde.

Dikke mikt alles behalve de Olie in een keukenmachine, paar keer pulsen en dan op dikte maken met de Olie.

Puriteinen 'm in een vijzel maken, Logisch want  het woord 'pesto' komt van 'pestare'; wat stampen betekent, Er wordt beweerd dat in de vijzel meer smaak en geur loskomt uit de Basilicum.

Qua Kaas gaat er naast Parmezaan dus ook Pecorino in (50/50). Als je alleen de beschikking hebt over Pecorino Romano pas dan de verhouding aan (75/25), want die smaakt sterker dan de Pecorino Sarde. Pecorino is een harde Schapenkaas.

Gebruik een zachte, mild smakende, liefst Ligurische, EV Olijfolie. Olijfolie is extra vergine als het de laagste zuurgraad heeft; kwaliteit van Olijfolie wordt afgemeten aan de zuurgraad.

De minst onschuldige van alle toevoegingen is Knoflook, mits met mate gebruikt. Max de helft van een klein teentje.

In supermarkten is kant en klare Pesto te koop. Maak 1 keer zelf Pesto en je zal dit nooit meer kopen. Dat zelfgemaakte veel lekkerder is, is ook niet zo gek als je de ingrediëntenlijstjes op de potjes leest.

Dikke is een etikettenfitisjist, maar kijk eens zelf:

in plaats van de verse Basilicum: Peterselie, Koriander, Dille, gedroogde- of diepvriesBasilicum, 

in plaats van de  Pijnboompitten: Walnoten, Cashewnoten, Hazelnoten, Pecannoten, Pinda's, 

in plaats van de extra vergine Olijfolie: gewone Olijfolie, Zonnebloemolie of andere Oliën, en 

ii plaats van de  Parmezaan en Pecorino: Grana Padano, waar nog mee te leven valt, of niet nader gespecificeerde Kazen.

Tenslotte kan je Aardappelen, Aardappelzetmeel, Azijn, Peper, Suiker, Boter, smaak-, geur- en conserveringsmiddelen aantreffen.

Pesto heet voluit Pesto alla Genovese; Pesto uit Genua. Genua is een stad in Noord-West Italië, hoofdstad van de provincie Ligurië, aan de Ligurische zee. 

Traditioneel wordt Pesto (verdund met wat kookwater) gegeten bij een Pasta. In Italië geef je niet zomaar elke saus bij elke Pasta-vorm. Pesto hoort bij Trofie, dit is een vaak nog met de handgemaakte Pasta van Bloem 00 en Water met soms toevoeging van Aardappelpuree. Kleine stukjes deeg worden tot spiraaltjes gedraaid. Of bij Manilli de Sea, Pasta in een vorm als ware het zijden zakdoekjes, of Stracci (groter 15x20 cm). Of bij Gnocchi

Heel vaak wordt de Pesto-Pasta samen met Aardappelen en Sperziebonen geserveerd. Dan neemt men Trenette (een soort Linguine), Linguine of Trofie. Alles apart koken en dan samen husselen.

Of er wordt met Pesto als basis een saus met Room en Tomaten gemaakt en geserveerd bij Rigatoni, een geribbelde buisjespasta.

Ligurië heeft een tijd deel uitgemaakt van het Franse koninkrijk Savoye. In de Provence kennen ze de Pistou, de Franse variant van Pesto gemaakt van Knoflook, Basilicum en Olijfolie. In Frankrijk kennen ze de Soupe au Pistou, in Italië de Minestrone al Pesto, in beide gevallen gaat het om een Soep gemaakt met zomerse Groenten. Hier wordt dan een lik Pistou of Pesto in gedaan.

Pesto kan ook dienen als vulling voor Tortelloni, met een saus van oa Pijlstaartinktvis en Tomaat.

Pesto maakt een broodje oude Kaas lekkerder. En gisteren heb ik een Kip in de oven gemaakt met onderhuids Pesto.

In Italië kennen ze nog andere Pesto's.

Pesto Trapanese: gemaakt van 100 gr geblancheerde Amandelen, 2 tenen Knoflook, 25 gr Basilicum, 1 dl Olijfolie, Zout & Peper. Pecorino wordt er bij gegeven. Met Busiati, Pasta in de vorm van een kronkelig telefoonsnoer.

Pesto di Noci Tostate: 1/2 teen knoflook, 1 dl Zonnenbloemolie, 80 gr Walnoten, 1/2 theelepel verse Tijm, Zout & Zwarte Peper. Parmezaan wordt er bij gegeven. Met Pasta, Ricotta en Rucola. Qua Pastavorm, liefst met Ricotta gevulde Tortelloni.

Ingrediënten:

• 25 verse Basilicumblaadjes zonder de steeltjes
• 75-125 ml zachte, mild smakende, liefst Ligurische Extra Vergine Olijfolie
• 40 gr Pijnboompitten
• 25 gr heel fijn geraspte Parmezaanse Kaas
• 25 gr heel fijn geraspte Pecorino Sarde
• Zout

Caesar Salad

Barack Obama vloog net, als een moderne Keizer over huize Sigi in z'n Marine One heli. Op AT5 zag ik 'm net opstijgen vanaf het Museumplein. Hij had even tijd gemaakt voor Rembrandt's Nightwatch in 't Rijks. Groot gelijk. En door. Blog-inspiratie voor Dikke, om een stukje over de keizerwaardige Caesar Salad te schrijven.

De Caesar Salad is overigens geen Keizer Salade, wat wel vaak gedacht wordt en wat dan tot uiting komt in een foute schrijfwijze: Ceasar Salade, als in Julius Ceasar. Maar het is dus Caesar, wat de voornaam is van de bedenker van deze Salade + Dressing: Caesar Cardini. Deze Italiaanse immigrant zette de Caesar Salade op 4 juli 1924 (Onafhankelijkheidsdag) voor het eerst op de kaart in Caesar's Place, 1 van zijn restaurants in Mexico. Bijna 100 jaar geleden dus.

Inmiddels wordt er op allerlei manieren afgeweken van Cardini's originele recept. Vorig jaar (2013) werd er door het Parool naar de beste Caesar Salad van Amsterdam gezocht. De winnaar was die van Joop Braakhekke's 'le Garage'. Joop pimpt de Caesar met krokante Kaaswafeltjes, Kip en een zachtgekookt Eitje.

Een originele Caesar wordt met de hand gegeten; door de blaadjes Sla heel te laten. Die pakte je dan bij het witte uiteinde. De Romeinse Sla (=Bindsla) werden door een dressing gehaald gemaakt van überzacht gekookte Eieren (1 minuut-ei !!) en Olijfolie. Verder serveerde Caesar zijn Salad met een vleug Knoflook, Croutons, een paar druppels Worcestersaus, een kneep Citroensap en geraspte Parmezaan.

Cardini bewaakte gedurende z'n leven de receptuur, patenteerde zelfs z'n saus, Kant en klaar op de markt gebracht en nog steeds te koop.

Cardini schijnt aanvankelijk een fel tegenstander te zijn geweest van het toevoegen van Ansjovis aan zijn Salad. Ook al zit er een beetje Ansjovis in Worcestersaus. Helemaal origineel eet je de Caesar nergens meer. Ook Sigi leukt 'm op, tot meer-maaltijd-waardig.  

Verhit een grill- of koekenpan, wrijf uw filets in met Kerrie, Zout en Peper, en bak in wat Olijfolie.

Was, droog en snij uw Sla. Maak een dressing van de Olijfolie en het Citroensap, verhouding 3:1. Kluts hier een eetlepel Mayo naar keuze of zelf gemaakte, en de Worcester door. Proef en maak op smaak met Zout en Peper.

Rooster de pijnboompitten in een droge koekenpan tot licht verkleurd. Bak dan de plakjes Ontbijtspek of Bacon tot crispy. Kook de Eieren zacht. Doe wat Ansjovisjes in een bakje. Rasp de Parmezaan grof. Rasp eventueel ook wat fijn op een met bakpapier beklede bakplaat. Verdeel tot een dun laagje en laat smelten in een matig verwarmde oven. Af laten koelen en straks voorzichtig in stukken over uw Salade verdelen.

Snij het Brood in crouton-grote stukjes. Verhit 1 eetlepel Olijfolie met 2 gekneusde tenen Knoflook. Bak de blokjes Brood krokant. Laat uitlekken op keukenpapier.

Halveer de Avocado's, ontpit, wip uit de schil en snij in reepjes. Hussel met wat Citroensap, wat mooie Olijfolie en wat grof Zout.

Hussel de Sla en de dressing door elkaar. Ik meng er de Pijnboompitten, 2 verkruimelde plakjes Bacon, de helft van de grof geraspte Parmezaan en de helft van de Croutons door. Pak een mooi groot bord of een ruime schaal. Doe de aangemaakte Sla er in het midden op. Snij de Kip in repen, pel en halveer de Eieren. Schik samen met alle overige voorbereide ingrediënten (behalve de Ansjovis) op en rond de Salade. Neem even afstand en bewonder het resultaat van uw inspanningen. Zet de Ansjovis apart op tafel, 

Ingrediënten:

• 2 kropjes Bindsla (little gem)
• 2 Kipfilets, borst- of liever dij-
• theelepel Kerriepoeder
• Italiaanse Olijfolie 
• sap van 1/2 - 1 Citroen
• 1 eetlepel Mayo
• Worcestershiresaus, 6 druppels
• Zout, Peper
• handje Pijnboompitten
• 10 plakjes Ontbijtspek of Bacon
• 2 - 4 Eieren
• paar Ansjovisjes
• 2 handen grof geraspte Parmezaanse Kaas, en evt 2 handen fijn
• Wit Brood voor Croutons
• 2 tenen Knoflook
• 2 Avocado's

Caponata

Caponata is een Siciliaanse zoet-zure salade van Aubergine en Bleekselderij. Dikke heeft een uiterst bescheiden carrière in de keuken van het prachtige Caffè Toscanini achter de rug maar heeft daar wel Caponata leren maken, een vaste waarde op il Menù.
De lijfspreuk (in 't oud-romeins) van het restaurant is helemaal van toepassing op Caponata en gaat als volgt:

'Si voj manja a robba buono daje armeno er tempo che se coscia'

Wat zo veel wil zeggen als: 'Wanneer je lekker wilt eten, geef jezelf dan tenminste de tijd voor de bereiding'. Nou niet denken dat Caponata zoveel werk is, met 20-30 minuten ben je klaar om vanaf dan de tijd voor je te laten werken.

Met Caponata kan je alle kanten op; als onderdeel van een gemengde antipasto, met geroosterd brood als voorgerecht, of vooraf zoals in Caffè Toscanini met Gamba's en Mosseltjes. Ook erg lekker als groente-bijgerecht. Hoe dan ook een Caponata eet je nooit heet, maar warm of op kamertemperatuur.

Zoals gezegd bestaat een Caponata uit Aubergine en Bleekselderij, maar ook in ieder geval  uit Tomaten, Kappertjes, Olijven en Pijnboompitten. Verder Suiker & Azijn, Zoet en Zuur. Wat mij betreft ook Sultana's, ook al vindt mevrouw Sigi van niet. Soms kom je hardgekookte Eieren, Knoflook, Wortel of Paprika tegen en in de versie  van Toscanini gaan er Ansjovisjes in. 

Er bestaan dus vele varianten op dit oude-Siciliaanse gerecht, maar wat je er ook mee doet, bedenk dat Caponata net als veel gerechten op Sicilië een eeuwenoude, Arabische basis heeft, en een zoetzure smaak. 

Als je er Gamba's of Mosseltjes bij wilt geven: snij een teentje Knoflook in dunne plakjes, en bak deze samen met de Gamba's en een paar Mosselen in wat Olijfolie tot de schelpen open zijn. Blus met een scheut Witte Wijn en laat heel even inkoken. Maak op smaak met een beetje Peper. Bestrooi voor het serveren met fijngesneden Bladpeterselie.

Snij de Aubergine in niet te kleine, 2 cm grote blokjes en bak ze rondom bruin in Olijfolie. Laat uitlekken.

(bekijk voor het zouten - niet zouten van Aubergines http://dikkesigi.blogspot.nl/2013/12/melanzane-alla-parmigiana-aubergines.html ).

Schil de Bleekselderij en snij 'm in 2 cm dikke halve maantjes. Snij de Rode Ui in dunne halve ringen en de Tomaten in stukjes. Rooster Pijnboompitten in een droge koekenpan met een snufje zout. Wel Sultana's in heet water.

Verwarm nog wat Olijfolie, bak de Ui en de Bleekselderij zachtjes glazig. Voeg Tomaten en eventueel een Ansjovisje of 2 toe. Laat deze dan smelten. Zet het vuur even wat hoger en blus met de Rode Wijnazijn. Doe de Suiker in de pan en los op. Suiker lost goed op in een Zuur. Kook tot het scherpe van de Azijn enigszins is verdwenen. Proef op Peper. Haal van het vuur. De Aubergine, Kappertjes, Sultana's en Olijven, Pijnboompitten en Basilicum roer je er nu door. Proef nog een keer op zoet, zuur, zout en peper.

Laat de Caponata afkoelen. Je kan ook meer maken, en tot wel een maand in de koelkast bewaren. Caponata wordt met de tijd alleen maar lekkerder.

Ingrediënten:

• 3 Aubergines
• 2 stengels Bleekselderij
• 1 blik Tomaten of 450 verse Trostomaten
• 1 grote of anderhalve medium Rode Ui
• (2 Ansjovisjes)
• 100-150 gr Olijven, zwart, groen of gemengd. (ontpit)
• 50 gr Sultana's
• 50 gr Pijnboompitten
• 50 gr Kappertjes
• 2 handen Basilicum
• 4 eetlepels (60 ml) Rode Wijnazijn
• 1 eetlepel Suiker
• Olijolie
• Zout

Couscous

Couscous is supersimpel;  Couscous maak je met Couscous, 1 handje / 50 gram per persoon onderzetten met hete bouillon, afdekken, 5 minuutjes wachten en klaar. Dacht ik. Tenminste, het kan prima zo, ik doe het al jaren op deze manier, tot ieders volle tevredenheid.
Maar in het thuisland van de Couscous, Marokko, gaat de bereiding anders. Het resultaat is ook andere couscous; losse korrels en fluweelzacht van structuur in tegenstelling tot het wat natte, klonterige resultaat van de snelle methode. Maar dan ben je wel even bezig.

Couscous is tarwegriesmeel van durum tarwe. Durum tarwe is een soort tarwe met een harde korrel. Griesmeel kan je van allerlei granen maken en wil zeggen dat de maling grof is; gries is een ander (oud) woord voor grof. Van Durum tarwe worden ook pasta's gemaakt, maar dan wordt de tarwe heel fijn gemalen (00).

Dé grote Couscous-fabriek in Marokko is die van Dari, zij vermengen het tarwegriesmeel met water en stomen het voor. Dari kan je hier ook in elke marokkaanse winkel kopen.

De traditionele-marokkaanse-oma-manier gaat als volgt:

Week een paar verkruimelde saffraan draadjes in een beetje heet water. Saffraan is superduur, omgerekend kost een kilo je zo 5000 euries. Daarom zijn er flink wat schurken op de saffraanmarkt, die zelfs gekleurde maïsdraadjes verkopen als ware het echte saffraan. Leg een draadje in water; als het water geel kleurt en het draadje blijft rood, dan heeft u de echte te pakken.

Doe de couscous in een g'saa, dit is een platte grote schotel, zodat je een dun laagje uitgespreidde couscous hebt liggen. Giet er koud water over tot het onderstaat, ga er met je handen doorheen om alle couscous goed nat te maken en giet het water vervolgens voorzichtig weer af. Je kan een zeef gebruiken. Spreid de Couscous goed uit; maak van de korrels een vlak oppervlak.

Laat 15 minuten staan. De korrels nemen vocht op.

Ga er weer met je handen doorheen en maak alle korrels los.

Dan de volgende fase: het stomen. Hier heb je een stoompan voor nodig, of een heuse Couscoussier, wat nog steeds een stoompan is. Als de gaatjes in je stoompan te groot zijn leg je er een stuk kaasdoek in.

In Marokko zit onderin de stoompan een stoofschotel, een éénpansgerecht bestaande uit groenten en/of vlees. Daarboven wordt de Couscous gestoomd. Maar stomen boven bouillon kan ook prima. Een half uur. Geen deksel op de pan !

Stort de Couscous weer in de g'saa en hark 'm weer helemaal los met eerst een vork en zo snel mogelijk weer met je handen.

Nu is ook het moment om wat zout en de saffraan met het weekwater toe te voegen. De marokkaanse oma's zouden nu ook wat olie of smen (een soort licht ranzige geklaarde boter) toevoegen. Maar dit sluit de korrel af en aangezien we nogmaals gaan stomen beter nog niet doen.

10 minuutjes laten staan.

Doe de Couscous weer terug in de stoompan, weer met je handen waarbij je de korrels weer los maakt. Stoom, weer zonder deksel, een half uur.

Stort de dubbelgestoomde Couscous weer in de g'saa en maak 'm voor de laatste keer los, dit keer met licht ingevette handen. Gebruik een vederlichte grassige olijfolie. Klaar !

Traditioneel is de vrijdag couscousdag in Marokko en wordt dan opgediend op een grote schaal met de inhoud van de stoofschotel uit de onderste helft van de couscoussier er bovenop. Zo hebben ze de variant met 7 groenten, die met schaap (tfaya) of de koninklijke couscous met kip, lam, merquez, amandel en pijnboompitten.

Couscous eet je met je handen.

Ik maak de Couscous dus zonder stoofschotel, maar maak 'm verder op smaak met:

- even in olie gebakken fijngehakte knoflook met gemalen komijn, koriander en paprikapoeder

- citroensap en rasp

- even in een droge pan geroosterde pijnboompitten

- fijngesneden bosuitje en munt

- heel fijngehakt rood pepertje, evt zout en mooie olijfolie

Met in de oven geroosterde groenten erbij, als ui, paprika, wortel, venkel, bietjes of aardpeer of zachte geitenkaas, gewelde rozijnen en granaatappelpitjes heb je een mooi vegetarisch gerecht. 

Ingrediënten:

• 200 gr couscous
• eenzelfde hoeveelheid bouillon
• paar draadjes saffraan
• zout
• olijfolie
• 1 theelepel komijnpoeder
• 1 theelepel korianderpoeder
• 1 theelepel paprikapoeder
• 1 citroen
• handje pijnboompitten
• 2 bosuitjes
• handje munt
• 1 pepertje

optioneel:

• geroosterde groenten als ui, paprika, wortel, venkel, bietjes, aardpeer
• zachte geitenkaas
• gewelde rozijnen
• granaatappelpitjes